Geçen gün elime 1927 yapımı, Fritz Lang’in yönettiği Metropolis adlı bir film geçti. Film siyah beyaz olmasının yanısıra bir sessiz film. Açıkçası çok etkilendim, yani 80 yıllık bir film ve bence zamanının çok ilerisinde… Filmde dikkatimi çeken ilk şey konuşma olmadığı için vücut dilinin nasıl kullanıldığı oldu. Oyuncular hissettikleri korkuyu, acıyı, sevgiyi ve diğer duyguları abartılı bir şekilde vücutları ile anlatıyorlar; ancak bu abartılı anlatım o kadar doğal geliyor ki… Öte yandan artık Hollywood’un bizi alıştırdığı aksiyon sahneleri, abartılı görsel ve işitsel efektler olmadan sadece müzik eşliğinde film izlemenin zevki de bambaşkaymış. Film hakkındaki ilginç şeylerden biri de filmin %25′lik bir kısmının kaybolmuş olması; ancak reproduksiyon sırasında çeşitli açıklamalarla hikayenin kopukluğu giderilmiş. Bence bütün filmseverlerin izlemesi gereken bir film.

