Bu geceye arkadaşlarımla buluşup eğlenerek başlamıştım ama malesef sonu hepimizi çok üzen bir olay ile, bir ölüm ile bitti… Bu yazıyı ise neden yazdığım hakkında en ufak bir fikrim bile yok; sanırsam bir şekilde kendimi rahatlatmaya, içimi boşaltmaya ihtiyacım var… Hayatı bazen öyle umursamaz yaşıyoruz ki, daha bir kaç saat önce bizi sevgi ile karşılayan, bizi görünce deliye dönen bir canlıyı önce kan ravan içinde arabamda taşıdığımı sonra da onun ölümünü izlemek zorunda kaldığımı hala aklım almıyor… Ölen canlı neyse ki bir insan değil, arkadaşımın köpeği; ama o köpek benim için çok önemliydi nedeni ise, bana son 4 ayda hayata bağlanmam için hep yeni sebepler veriyordu, tabii bunları bir köpekte bulmak kiminize komik gelebilir ama köpekler için “insanın en iyi dostu” diye boş yere demiyorlar… Çok güzel bir köpekti, benim ve arkadaşlarımın neşe kaynağı olmuştu adeta… Ama artık yok… Bu tarz olaylarda insan kendini suçlamayı tercih eder, çünkü olaylar kendi kontrolünde olsaydı her şeyi düzeltebileceğine inanır… Sağa dönceğime sola dönseydim… trafik kurallarına uyacağıma, s****r etseydim hepsini bir şey değişir miydi? Hayır değişmezdi bundan sonuna kadar eminim. Ama yapacak bir şey yok, belki yarın yolda yürürken sarhoş birinin altında kalcam, belki de yarın dünyanın sonu gelecek ver her şey bitecek… Aslında hepimiz ölüme o kadar yakınız ki, ama bi’ o kadar da alışmışız ölümün bu yakınlığına; kucağımızda sevdiğimiz bir köpek gibi, bize hırlayana kadar ona aslında ne kadar yakın olduğumuzu, ne kadar tehlikede olduğumuzu bilmiyoruz, unutuyoruz daha doğrusu…