Bugün eski zamanları düşündüm, kutulara koyup raflara kaldırdığım geçmişimi döktüm yerlere… Ne ilginçtir ki, bir saç tokası, yenmiş bir çikolatanın ambalajı, bir giysi parçası vs. insanı geçmişe götürmeye, bi’ anlık dahi olsa o ana hapsolmuş duyguları yaşamamıza nasıl yetiyor… Hani hep vardır ya “zaman makinesi” arayışı bugün şunu farkettim ki; biz geleceğe gidemesek de, geçmişe gitmenin formülünü çoktan bulmuşuz, hatıralarımız hep bizle; o anı havuzunu biraz dalgalandırmak, biraz kendimizi içine atmak yetiyor.

Ama belki de en önemlisi “eskileri hortlatırken”, hayatta nerede olduğumu farkettim. Evet, hayalini kurduğum hayata daha ulaşabilmiş değilim, daha ’68 model bir Mustang’im yok, daha kendi evime çıkıp orayı hem modern hem de olgun bi’ dekorasyon ile süsleyemedim, ve daha bir çok hayalimi gerçekleştiremedim; ama hayatta tam da olmak istediğim yerdeyim. Geriye dönüp baktığımda, pişman olduğum hiçbir şey yok. Ben de elbette yanlışlar yaptım, ama hemen hepsinden ders çıkarmasını bildim. Zaten hayatın anlamı da bu değil mi yaşayarak öğrenmiyor muyuz hayatı, ve her yeni öğrendiğimiz şeyi bıkmadan usanmadan bir sonraki duruma uygulayıp sonucun daha iyi olmasını ümit etmiyor muyuz? Bu uğurda kimimiz öğrendiklerini kendisine saklarken, kimimiz ise bunları paylaşırız -tabii anlattıklarımızın kulak ardı edileceğini bilerek- karşımızdakine yardımcı olmaya çalışırız.

“Eskileri hortlatmak” demiştim, bütün anılarımı döktüm yerlere demiştim. Bu anıların arasından en ön plana çıkan ise aşk anılarım oldu. Ama böyle şununla şunu yaptım vs. değil; sadece hisler ön plana çıktı, kalbimin atışları, ter basmaları, sevinç, utanç, korku, tereddüt, nefret, üzüntü, hüzün, mutluluk, ebediyetlik vs… O hoşlanılan kişi ile beraber olma hayalleri falan…

Daha lise zamanlarında hatırlarım, okuldan gelirdim eve; ev bomboş, bütün ev benim. Daha üstümü değiştirmeden biramı veya votkamı alır, odama geçerdim; o sırada Duman çok meşhurdu, koyardım müzik setine… Kaan Abi’miz bağıra çağıra hislerime, ruhuma tercüman olurken, çökerdim yere sırtımı çalışma masama dayar, kendimi o anın hüznüne, melankolikliğine teslim ederdim. Gözümden 2-3 damla yaş süzülürdü yerlere ama nedense hep gülerdim… Şimdi çok şey değişti ama o hüzünlü mutluluk hiç bırakmamış beni, ilginçtir daha demin neredeyse aynı şeyleri yaptım tamamen gayr-i ihtiyari olarak. Sanırsam “hortlaklarım” hep benle idi ama ben onların varlıklarını unutmuştum…