Girişi yaptım ee gerisi şu an ne yazsam diye düşünüyorum…

Şu son yarım sene de gerek iç dünyamda gerek çevrmde gerek ise dünyada o kadar çok şey değişti ki bir yerden sonra insan değişikliği takip edemiyor. Bir söz var “değişmeyen tek şey değişimin kendisidir” diye her geçen gün bunun anlamını daha iyi anlıyorum. Sonuçta hep söylerim yaptığımız en basit seçimler veya yaşadığımız en ufak şeyler bile bizi bambaşka biri yapar diye. Aslında içimde dökmek anlatmak istediğim çok şey var ama bunları anonim olarak dökmem gerek, zira bu yazının altında benim ismim yazıyor ve bazı şeyleri herkesin bilmemesi gerek Bu arada bundan yaklaşık 2 ay önce Van’a gittim okulda arkadaşların başlattığı bir yardım projesi kapsamında, belki de o yüzden hayata bakışım böyle değişti, gezi ile ilgili detaylı bir yazı yazcam zaten yakın zamanda (umarım). Bir de üstüne 1 ay önce 13 yıldır en yakın arkadaşım olan insanın da çalışmak için yurt dışına gitmesi eklenince içimdekileri boşaltamaz oldum. Depresyonun eşiğinde miyim? Hayır neyse ki daha değil Hem hayatımda 1 buçuk senedir olan bana yeri geldiğinde destek olup yeri geldiğinde de beni engelleyen o harika kişi olduğu sürece depresyon benim için çoook uzakta Sanırsam şu an içinde olduğum ruh halinin nedenlerinden biri de bu sıcaklar ve evde boş boş oturuyor olmam. Bazen canım bir şeyler üretmek istiyor ama üretcek şey bulamıyorum daha doğrusu o şeyi üretmeye takat bulamıyorum kendimde. Üretmek derken de dünyayı değiştircek bir şeyden bahsetmiyorum, tüketici değil üretici olmaktan bahsediyorum. Galiba istediğim tek şey bir şeyle meşgül olmak

Şu an kafam o kadar dolu ki şu satırları yazarken bile aklıma 1503 şey geliyor ve ben yazacak bir şeye odaklanamıyorum. Ben en iyisi bu iç karmaşamı burada nokatalayım ve kendime kafamı biraz olsun düzene kavuşturduğumda buraya bi’ şeyler yazmam için not bırakayım

Bu uzun yazıya son 3 ayda neler olup bittiği ile başlıyayim. İlk olarak bahsetmek istediğim şeylerden biri bu sene okulumun müzik kulübünde başkanlık görevinde bulunuyor olmam, ilginçtir ki sessiz sedasız getirildim başkanlığa; seçim olmadan eski yönetim kurulunun toparlanıp bu işi Doruk yapar demesi ile geldim, bu da gururumu okşayan bir şey açıkçası. Öte yandan bu durumu çekemeyip, yanımda gözüküp sinsi sinsi kuyumu kazanlar var, bu beni çok üzüyor ama bir şekilde üstesinden geleceğimize inanıyorum.

Gelelim ikinci paragrafa, hatta önemi nedeni ile birinci paragraf olması gereken paragrafa, bu sene derslere bayaa bi’ asıldım, en azından geçen senelere göre oldukça büyük bir farkla. Tabii artık neredeyse kafamı kaldıracak vaktim olmuyor; ama gerek özel hayatıma, gerek ise sosyal hayatıma birazcık olsa da zaman ayırabiliyorum, geçen senelerde ayırdığım fazla zamana sayalım artık

Son 3 ay içinde değişen şeylerden biri de Alper sağolsun, 4 senedir kullandığım işletim sistemim Arch Linux oldu. Hala Arch’a devam ediyorum ama yeni gelen değişikliklerle biraz soğuttu beni; ancak beni rahatsız eden özelliklerin geliştiriciler tarafından bilinip yamalar için çalışmaların sürdüğünü bilmek insanın içini rahatlatıyor. Son yazım Exaile ile ilgiliydi, şansa bakın ki o yazıyı yazdıktan sonra Exaile yeni bir ana sürüm çıkarttı ve benim hoşuma giden çoğu özellik de eski sürüm ile beraber gitti, ama benim gibi düşünen insanlar hemen eski son sürümü paketleyip AUR‘a koydukları için şu an exaile-old kullanıyorum. Belki ileride son sürüme geçiş yapabilirim. Şu an sevgili Linux geliştiricilerinden acilen düzeltmelerini istediğim şey var, bunlar; 1- pidgin ve mail-notificiation ikonlarının arkasının saydamlığını kaybetmesi, 2- auto-mount özelliğinin çalışmaması ve içsel sabit disketteki bölümler bağlarken root şifresi sorması, 3- GDM hatası. Bunlar da düzelirse daha mutlu olacağım

Beni tanıyanlar bilirler, megoloman olmamın yanısıra konudan konuya atlamayı da çok severim; şimdi atlayacağım konu ise müzik kulübü (evet tekrar ) Kulüp ile ilgili anlamadığım en büyük şeylerden biri, benim çok kolaylıkla yapabildiğim ve yaptırabildiğim şeyleri eski yönetimlerin niye yapamamış veya akıl edememiş olması. Nedense bizim halkımız biraz böyle, söylenmeyi çok seviyor ama çözüm üretmeye tenezzül bile etmiyorlar. Facebook grubu, Google grubu, modern bir logo, kullanılmayan bir alanın depo olarak tahsisini sağlama, bir çok konserin altına imza atma… bunlar o kadar da zor şeyler değil ya.

Neyse ben de söylenmeye başladığıma göre, uykum geldi demek. İşte 3 aylık sessizliğimin çok kısa özeti buydu. Bundan sonra fırsat buldukça yazmaya devam edeceğim

Bayaadır bıkmadan dinlediğim birinin, bir şarkısına kafayı takmış durumdayım; bu yazının bahsi geçen gün belki de 30 kez filan bıkmadan sıkılmadan dinlemişimdir Kendisini marjinal radyo programı ile tanıdığımız, bir süredir bir gazetede köşe yazarlığı yapan ve bir kaç ay evvel kendi müzik albümünü çıkarmış olan Ayça Şen’in Büyüdük şarkısından bahsediyorum. Özellikle büyümeyi bitirip, yaşlanmaya geçtiğimi hissettiğim bu aralar tam beni anlatıyor gibi Bence bu şarkı içinde çocukluğun saflığını, gençliğin hırçınlığını, yetişkinliğin karmaşasını ve yaşlılığın sukünetini bir arada barındırıyor; ve sanki bir roman okurmuşçasına sizi kendi geçmişinizde bir yolculuğa çıkartıyor; bence albümün en başarılı ve en güzel şarkısı. Her ne kadar haddime düşmese de, burdan Ayça Şen’e kocaman bir alkış yolluyorum. Lafı fazla uzatmadan buyurun sözleri, eminim siz de şarkının sizi anlattığını düşüneceksinizdir.

Ayça Şen – Büyüdük (Astronot – 2009):

(N’oluyor be!)

Büyüdük, anlatamadan büyüdük;
Dinletemeden, büyüdük;
Küçücükken bir anda, büyüdük;

Büyüdük, büyümeden büyüdük;
Güvenemeden, büyüdük;
Küçücükken bir anda, büyüdük.

Gülecek, bi’ şeyler ararken yorulduk,
Tutunmak isterken hayata,
Hayaller kurarken yüzleştik.

Savaştık, çocuk askerler gibi;
Uğraştık, bir sebep varmış gibi;
Yarıştık, kaybedince ağlaştık.

Ve şimdi zemberekten kurtulan,
Bozuk bir akrep ile yelkovan.
Zamanla hepimizi güldüren,
Komik bir oyunmuş şu zor yaşam.

Ve sonra kalabalık ruhumuz,
Sesler çok karışmış uğultumuz.
Sakızdan çıkan bir şiir olmuş,
Yapışkan büyüklük umudumuz.

Büyüdük, büyü artık derlerken büyüdük;
Dünya kendini yerken büyüdük,
Küçücükken, bir anda büyüdük.

Savaştık, çocuk askerler gibi;
Uğraştık, bir sebep varmış gibi;
Yarıştık, kaybedince ağlaştık.

Ve şimdi zemberekten kurtulan,
Bozuk bir akrep ile yelkovan.
Zamanla hepimizi güldüren,
Komik bir oyunmuş şu zor yaşam.

Ve sonra kalabalık ruhumuz,
Sesler çok karışmış uğultumuz.
Sakızdan çıkan bir şiir olmuş,
Yapışkan büyüklük umudumuz.

Büyüdük, büyümeden büyüdük;
Güvenemeden, büyüdük;
Küçücükken ne ara, büyüdük;

Büyüdük, büyüdük, büyüdük;
Bir anda büyüdük.

Büyüdük, büyüdük, büyüdük;
Bir anda büyüdük.

Bu yazı parola korumalı. Yazıyı görmek için parolanızı girin:

Parola:

Küçüklüğümden beri fotoğraf çekmeyi hep sevmişimdir, ama hiçbi’ zaman bir fotoğrafçı olmayı hedeflemedim. Sadece arkadaşlarla beraberken arkadaşların doğal hallerini bir kareye hapsetmeyi severdim. Ama artık bunu yapmanın yanısıra, “anı”yı hapsetmeye başladım, bunun dezavantajı ise, çekilen karelerin sadece o anıyı yaşayan kişi(ler) için bir şey ifade ediyor olması.

Aklımda yazmayı hedeflediğim iki başlık var, araştırmalarını yapıp yakın zamanda yazacağımdır.